सहानुभूती (Empathy) — दुसऱ्याचे दुःख समजून घेण्याची संतांची दिव्य दृष्टी
नमस्कार स्वामी भक्तांनो. आज २ जून २०२६, मंगळवार. कालच झालेल्या देवगुरू बृहस्पतीच्या ऐतिहासिक 'गुरू पालट' नंतर आजचा हा पहिला मंगळवार असून ग्रहांची नवीन ऊर्जा आपल्या विचारांना प्रगल्भ बनवत आहे. मंगळवार हा अथांग सेवाभाव आणि करुणेचे प्रतीक असलेल्या मारुतीरायांचा वार आहे. आज आपण आपल्या नव्या साप्ताहिक वेळापत्रकानुसार माणसाच्या व्यक्तिमत्त्वाला देवत्वाकडे घेऊन जाणाऱ्या एका सर्वोच्च जीवनमूल्यावर चर्चा करणार आहोत—ते मूल्य म्हणजे **'सहानुभूती' (Empathy)**. आज आपण पाहतो की जग खूप प्रगती करत आहे, लोक भौतिकदृष्ट्या सुखी होत आहेत, पण माणसांमधील जिव्हाळा, आपुलकी आणि माणुसकी मात्र कमी होत चालली आहे. लोकांना दुसऱ्याच्या यशाचा हेवा वाटतो आणि दुःखाबद्दल अनास्था वाटते. अशा काळात संतांची 'सहानुभूती' समजून घेणे हे आपल्या कौटुंबिक आणि सामाजिक आरोग्यासाठी संजीवनी ठरणार आहे.
१. सहानुभूती (Empathy) म्हणजे काय? (Sympathy vs Empathy)
अनेक लोक 'सहानुभूती' (Empathy) आणि 'दया' (Sympathy) या दोन शब्दांमध्ये गल्लत करतात. दया म्हणजे एखाद्या दुःखी व्यक्तीला पाहून वर-वर हळहळणे—"अरेरे, खूप वाईट झालं याच्यासोबत!" असे म्हणून पुढे निघून जाणे. पण 'सहानुभूती' ही दयाच्या खूप पुढची आणि सखोल अवस्था आहे. सहानुभूती म्हणजे समोरील व्यक्तीच्या जागी स्वतःला ठेवून, त्याचे दुःख, त्याची वेदना आणि त्याची मानसिक अवस्था हुबेहूब स्वतःच्या मनावर अनुभवणे. जेव्हा तुम्ही दुसऱ्याच्या डोळ्यातील अश्रू पाहून स्वतः अस्वस्थ होता आणि त्याची पीडा दूर करण्यासाठी धावून जाता, त्याला 'सहानुभूती' म्हणतात. संत ज्ञानेश्वर, संत तुकाराम आणि स्वामी समर्थ महाराज यांचे संपूर्ण जीवन याच सहानुभूतीचे महासागर होते.
संत एकनाथ महाराज आणि गाढवाची तृष्णा
महाराष्ट्राच्या संत परंपरेत सहानुभूतीचे सर्वात अद्भूत उदाहरण म्हणजे संत एकनाथ महाराजांचे जीवन. एकदा एकनाथ महाराज काशीहून अत्यंत पवित्र असे गंगाजल कावडीत भरून रामेश्वरला अभिषेकासाठी घेऊन चालले होते. कडक उन्हाळा होता, वाळवंट तापलेले होते. चालता चालता वाटेत त्यांना एक गाढव पाण्यासाठी तडफडून मरताना दिसले. आजूबाजूचे लोक त्याच्याकडे दुर्लक्ष करून पुढे जात होते. पण एकनाथ महाराजांचे अंतःकरण त्या मुक्या प्राण्याची वेदना पाहून हेलावले. त्यांनी क्षणाचाही विचार न करता, कावडीतील ते अत्यंत पवित्र गंगाजल त्या तडफडणाऱ्या गाढवाच्या मुखात ओतले. लोकांनी आक्षेप घेतला की देवाचा अभिषेकाचा घडा अपवित्र केला! त्यावर एकनाथ महाराज शांतपणे म्हणाले, "या भुकेलेल्या आणि तडफडणाऱ्या जीवाच्या रूपात मला साक्षात माझा विठ्ठल दिसला, माझ्या गंगेचे चीज झाले!" हीच ती संतांची दिव्य सहानुभूतीची दृष्टी आहे.
२. स्वामी समर्थांची अथांग करुणा आणि मुक्या प्राण्यांवरील प्रेम
अक्कलकोटचे स्वामी समर्थ महाराज साक्षात परब्रह्म होते, पण त्यांचे हृदय मऊ नवनीतासारखे होते. स्वामींच्या दरबारात केवळ माणसे येत नसत, तर गायी, कुत्रे, मांजरी आणि पक्षीही हक्काने येत. एकदा मठात स्वामी भोजनाला बसले असताना एक भुकेलेले कुत्रे तिथे आले. स्वामींनी स्वतःच्या ताटातील अर्धी भाकर त्या कुत्र्याला दिली. एका कर्मठ भक्ताने विचारले, "स्वामी, कुत्र्याला ताटातले अन्न का दिले?" स्वामी संतापाने म्हणाले, "अरे मूर्खा, त्या भुकेलेल्या जीवाच्या पोटात जी आग लागली होती, तीच माझ्याही पोटात लागली होती. तो आणि मी वेगळे नाही!" स्वामींनी या लीलेतून जगाला शिकवले की, जोपर्यंत तुम्ही दुसऱ्याच्या भुकेमध्ये आणि व्याकुळतेमध्ये स्वतःला पाहत नाही, तोपर्यंत तुमची भक्ती निरर्थक आहे.
॥ संतांचे सूत्र ॥
"जे का रंजले गांजले, त्यासी म्हणे जो आपुले।
तोचि साधू ओळखावा, देव तेथेचि जाणावा॥"
दुसऱ्याचे दुःख दूर करणे हीच जगातील सर्वात मोठी देवपूजा आहे!
३. आजच्या आधुनिक युगात सहानुभूतीची गरज का आहे?
आज २ जूनच्या या मंगळवारी आपण आपल्या कौटुंबिक नातेसंबंधांकडे पाहिले पाहिजे. आज घरात पती-पत्नीमध्ये, आई-वडील आणि मुलांमध्ये वाद का होतात? कारण प्रत्येक जण फक्त स्वतःच्या बाजूने विचार करतो. पतीला वाटते पत्नीने माझी अडचण समजून घ्यावी, पत्नीला वाटते पतीने माझे कष्ट पाहावेत. जर आपण फक्त दोन मिनिटे स्वतःचा अहंकार बाजूला ठेवून, समोरच्या व्यक्तीच्या जागी उभे राहून विचार केला—"त्याच्यावर सध्या कामाचा किती ताण आहे" किंवा "तिला घरात किती त्रास होतोय"—तर घरातील ९०% भांडणे जागच्या जागी मिटतील. नात्यांना जोडणारा खरा पूल बुद्धी नसून 'सहानुभूती'ची भावना आहे.
४. आपल्या स्वभावात सहानुभूती (Empathy) कशी निर्माण करावी? ४ सोपे मार्ग
निष्कर्ष: मानुसकी हाच खरा स्वामी मार्ग!
भक्तांनो, देव मंदिरात किंवा मठात शोधण्यापेक्षा एखाद्या भुकेलेल्या माणसाच्या चेहऱ्यावरील आनंदात शोधा. ज्या दिवशी तुम्ही रस्त्यावरील एखाद्या गरजूला मदत कराल, एखाद्या रडणाऱ्याचे अश्रू पुसून त्याला धीर द्याल, त्या दिवशी तुम्हाला अक्कलकोटला जाण्याचीही गरज पडणार नाही; स्वामी स्वतः तुमच्या हृदयात येऊन प्रकट होतील. नवीन गुरू गोचराच्या या शुभ काळात आपल्या मनातील संकुचित विचार सोडून द्या, आपले हृदय विशाल करा आणि जगाकडे संतांच्या सहानुभूतीच्या दृष्टीने पाहायला शिका. हाच मानवी जीवनाचा खरा उद्धार आहे!


0 टिप्पण्या